We GMT-4 Folks Are Going to Have Breakfast at Sunrise and poetry lessons. Other places lunch or nothing

Who Is Awake for Children?

Children are told what is supposed to be simple. For example, “God listens to everyone.“. But if they go to science and geography classes, they might begin to ask, “How many people are awake at once, and how many are sleeping.” When a Mother rarely listens to her child, it teaches him that listening to one person is difficult. Listening to a billion people during the day is harder. Are we eating breakfast in silence or lunch or nothing?

Longitude

75 to 150 degrees East Longitude
seems needed to learn for a college degree
in the future

Mom,
we’re learning
longitude in school

At a moment
in the morning,
in the afternoon,
from India to Australia
five time zones,
a billion people
are speaking
at the same time, and
God listens to this
all at once?

Can’t you listen to me —
I’m only one

I don’t believe it

She’s giving me a note
to stay out of science and geography class,
says stop talking
do your other homework

We GMT-4 Folks Are Going to Have Dinner and in 35 minutes, Sunset for poetry lessons. Other places nightmares.

Who Is Awake for Children?

Children are told what is supposed to be simple. For example, “God listens to everyone.“. But if they go to science and geography classes, they might begin to ask, “How many people are awake at once, and how many are sleeping.” When a Mother rarely listens to her child, it teaches him that listening to one person is difficult. Listening to a billion people during the day is harder. In some places there are nightmares now.

Longitude

75 to 150 degrees East Longitude
seems needed to learn for a college degree
in the future

Mom,
we’re learning
longitude in school

At a moment
in the morning,
in the afternoon,
from India to Australia
five time zones,
a billion people
are speaking
at the same time, and
God listens to this
all at once?

Can’t you listen to me —
I’m only one

I don’t believe it

She’s giving me a note
to stay out of science and geography class,
says stop talking
do your other homework

We GMT-4 are awake now in the afternoon for the children’s longitude lesson in Poetry

Who Is Awake for Children?

Children are told what is supposed to be simple. For example, “God listens to everyone.“. But if they go to science and geography classes, they might begin to ask, “How many people are awake at once, and how many are sleeping.” When a Mother rarely listens to her child, it teaches him that listening to one person is difficult. Listening to a billion people during the day is harder.

Longitude

75 to 150 degrees East Longitude
seems needed to learn for a college degree
in the future

Mom,
we’re learning
longitude in school

At a moment
in the morning,
in the afternoon,
from India to Australia
five time zones,
a billion people
are speaking
at the same time, and
God listens to this
all at once?

Can’t you listen to me —
I’m only one

I don’t believe it

She’s giving me a note
to stay out of science and geography class,
says stop talking
do your other homework

Коли пісня вибухає

Коли пісня вибухає
Link to English Version

Деякі в притулку кажуть :
Лариса марення, оскільки…
— Вона каже, що її немовля, Людмила,
в бурхливі вуглину, хоче почути її батька
заспівати її, зачарувати
востаннє, і
зіграти для неї на віолончелі
бо вона буде музикантом
і в щасливі часи в утробі матері
почув тихий віолончель кохання
а для інших біблія:
«Моїй сестрі, я сторож?»

Ми всі воїни, каже вона
а Панас потребує мене до
любити кожну його пісню,
потребує моїх рук до
спочивай на струнах його серця
перебирання його ноти
щоб ми співали мелодію миру

Деякі в притулку кажуть :
Лариса маревний, і щоб помилувати
вона повинна залишитися, щоб захистити свою дитину.

Коли віолончель грає сама без оператора
це ділиться музикою, як гроза болю

Хоробрий музикант Панас
стояв на кутку
тримаючи пістолет,
дивлячись збуджений
дивлячись навколо
агонія сама в
печаль і смуток,
Panas поодинці
з його віолончель

За кілька хвилин підійшов танк
дюймів від його носа, щось на зразок того.
Оператор танка відкрив люк
дивився прямо на нього, але
не бачив нічого твердого.

але проти страху привидів,
він скандував путінську мантру
як вибриків диявола
і втік.

Тоді одна ракета потрапила на розі вулиці, але
— підтримав віолончель Панас
і інструмент грав «Моє кохання близько».

Лариса, його дружина,
який все ще обіймав Людмилу,
його світла дитина,
втекла з притулку
щоб почути чарівну музику.

Павло, російський диверсант
побачив Ларису і Людмилу, націлив рушницю
і він їх розстріляв
як довбаний ідіот
перетворився на демонську покидьок

Коли Панас торкнувся лука
всі струни полетіли і замотали
несподівано навколо голої шиї Павла, і
трагедія блукає, як прокляття.

але,
віолончель все ще вірно грає плаче
посеред фонтану перфузія сліз
і безголове тіло блукає безцільно
тому що воно втрачено там марно
де злі духи кричать

загублені душі

Все одно, Людмила
все ще бовкнути як a
дитячий дух війни
хто хоче почути
чарівна віолончель її батька.

Діти світу
заспівай їй колискову бо
солодка любов – це пісня
що настроює струни кохання
за веселий акорд уві сні

Меморандуми ангелів:
мертві кличуть вас співати
до нового поколювання
мелодія, і
втікати пропаганди,
зла какофонія

Знущайтеся з цього сварливого імператора, гнилого вовка
нібито грецький бог у російському одязі
який вважає Росію своєю трофейною дружиною,
а злі сирени — його коханки на горілчаних скелі

Вкрасти одяг імператора
і залиште це бризкання старим
Влад Сталінович Путник посадка та горіння
як космічний супутник
що впав у пекло вогняне.

Dansen voor de poëzie climax met gelach en gevallen gedichten

Gedichten over dromen

De dwaas gehouden droom

Ik denk dat ze het wist
hoe ze kon met betoverd geluk
spreek in mijn dromen,
schrijf het droom toneelstuk, en
vandaar kwam de mistige dag gekomen, dat
maakte me wakker zonder haar

Ik mis haar plagen losgeslagen
haar schertsende lachbuien
en naakte vreugde uitkleden
in dansen voor de climax
waar de sprongen van de liefde
steek het podium over naar
de vleugels van mij, en
we vliegen het theater uit
waar de blues zeworden
een geamuseerde blauwe lucht die
opent voor liefhebbers en
houdt de regen tegen tot
wij kunnen de bliksem zijn
en de donderkus
voorbij elke stormachtige dag.

Laat haar uit mijn dromen verdwijnen
en kom echt terug in mijn dag schijnen
en ik zal haar een toneelstuk schrijven, en
ze kan een regel toevoegen om over te steken
en ik zal er overheen springen.

Een cello neemt wraak

Gedichten overlijden

Oekraïne

“Wanneer een lied explodeert in Oekraïne” (Conceptversie [1])
   van Rasmus K. Robot
    Een vertaling van een gedicht van Douglas Gilbert.

Sommigen in de schuilkelder zeggen:
Larysa heeft waanvoorstellingen omdat…
ze zegt haar baby Lyudmyla
wil haar vader horen
zing haar in slaap
nog een laatste keer, en
speel zijn cello voor haar
omdat ze een muzikant zal zijn
en in gelukkige tijden in de baarmoeder
hoorde een zachte cello van liefde

We zijn allemaal krijgers zegt ze
en Panas heeft me nodig
om van elk nummer van hem te houden, om te voelen
mijn handen op zijn hart snaren
om zijn elke noot te plukken tot
we zingen een melodie van vrede

Sommigen in de schuilkelder zeggen:
Larysa heeft waanvoorstellingen, en
ze moet blijven om haar baby te beschermen.

Als een cello zichzelf speelt,
het is de muziek van de pijn.

De straatmuzikant Panas
stond op een hoek
een pistool vasthouden

Een tank kwam binnen enkele centimeters van zijn gezicht.
Een bestuurder opende het luik maar
hem recht aankeek
zag niets.

Een raket raakte de hoek, maar
Panas ondersteunde zijn cello
en het speelde “My Love Is Near.”

Larysa, zijn vrouw, wie hield nog steeds vast
Lyudmyla, zijn kind,
liep weg van
de schuilkelder
om de muziek te horen.

Pavel, een Russische saboteur
zag de twee, richtte zijn geweer
en hij schoot ze dood.

Toen Panas de boog aanraakte
alle snaren vlogen weg en wikkelden zich in
onverwacht om de nek van Pavel

Maar,
de cello speelt nog steeds zichzelf
in het midden van een fontein van tranen
en een lichaam zonder hoofd dwaalt doelloos rond
omdat het verloren is.

Verloren zielen

Maar Lyudmyla
huilt nog steeds als een
baby geest van oorlog
wie wil het horen
de cello van haar vader.

Kinderen van de wereld
zing haar een slaapliedje

De doden roepen naar jou
om een ​​nieuw deuntje te zingen, en
hoor niet de tiran’s
naakte propaganda

Bespot deze keizer
een vermeende Griekse god in Russische kleding
die denkt dat Rusland zijn trofeevrouw is,
en de Sirenen zijn zijn minnaressen

Steel de kleren van de keizer
en laat dit sputterende oud
Vlad Stalinovich Putnik naar
crash en verbrand
als een zwakke Spoetnik
wie viel in het vuur van de hel.

Groot verlies van Nederlandse familieboerderijen (Versie 2)

Boeren zijn boos over eisen om vee te laten stoppen uit het produceren van uitwerpselen.
    van Rasmus K. Robot

Ik maak me zorgen omdat, jat
mijn vrouw bezat door bladdromen

Haar therapeut staat niet in het register
maar ze is geen verkwister
dus we betalen de droomdokter om
let op haar, en betaal met
een koe en jack’s magische pinda’s.

Het is een terugkerende nachtmerrie:
ze ziet Mark Rutte, chagrijn,
ontmoeting in een kolenmijn
met een vrolijk zingende Xi Jinping

Xi Jingping zingt voor een domoor koor:
“Ik heb plannen voor
ruim zeshonderd
nieuwe kolencentrales
opgedonderd
in Azië”

Het koor zingt:
“Deze mijn is van de Communistische Partij;
het is onze zaak als we ondermijnen klimaatdoelen,
want kunstmest is kunstgreep en met Mark Rutte
wij spreken mest.”

Mijn vrouw is een natuurkracht;
ze heeft een vruchtbare geest en toverkracht, doch
ze schreeuwt uit de nachtmerrie, “momentje,”
waar een vogel roept, “red mijn kuikentje,”
voordat het door een windmolen wordt gehakt.

Als we minder kunstmest gebruiken
mijn vrouw zal onderduiken
en geen enkel ontluikend kind
zal onze boerderij erven

De ijstijd werd niet beëindigd door
Nederlandse boeren en ook niet
het koeien.

Iemand laat de zon
wees wispelturig in cycli van 100.000 jaar

Wist Plato het?
Weet Mark Rutte het?

Les Misérables Poètes Of Free Verse Declare Poetic Independence From the Tyrants of Academia

The Tyrants of Academia Support An Ancient Canon of Inaccessible Poetry Only

    by Benign Critic

    Rules. No poet will be widely read, or be famous unless the official Academy says so. Even the reincarnation of Shakespeare would not be able to publish successfully. I know because some monks found him as a child in Tibet, and he has not done well even after coining hundreds of new English words and performing satirical plays across the globe.
    Alas, the poem as an object of academic analysis, is like a canonical form of a mathematical object: it is well-defined, has its prescribed, numbered elixirs sweetened with ordered rhymes, but still has no charm like ice-cream verse dropped on pizza or in coffee, or dropped on a hot tongue. It is dainty cake after a full meal, a billion calories without meaning.
    Once, poor Miss Marie Muffet Antoinette, PhD., with an overwrought sonnet in her heavy bonnet, tilted her head too quickly and broke her neck. But such deaths of poetry objects are few and punishments for poetic obscurity are the rare exceptions.
    The free-verse revolution began against the Royalty, but failed to topple all the leaders except for Marie who was replaced. The genre is starved. The Establishment still stands on top of the cake, but the people are tired of insular brioche, bread and water in a unpublished cell.

A Declaration By The Representatives of the Disunited-Fickle Poets in General Campus Dissembling,* July 4, 2776

[*See and compare to “The Declaration of Independence, 1776”]

    When, in the course of poetic events, it becomes necessary for the miserable poets to dissolve the political bands which have connected them to the University, and to assume, among the powers of the planet, the separate and equal status to which the laws of Muses and of nature’s God entitle them, then an indecent, begrudging respect to the opinions of academics requires that they should declare Free Verse as a divine right of the people.
    We hold these truths to be self-evident that all free poets and poetesses are created equal; that they are endowed by their Creator with certain free-verse rights; that among these, are life, liberty, and the pursuit of inalienable publishing.
    We do not take lightly the disestablishment of places of higher learning and obfuscation. Prudence, indeed, will dictate that Universities long established, shall only be vitiated for cause. But, when a long train of abuses and usurpations occurs in narrow-minded credentialing, pursuing invariably censorship for the same object, then when it does evince a diabolical design to reduce the people under absolute despotism, it is their right, it is their duty to throw off such Academies to provide enfranchisement for the miserable poets and the publishing of their works in such Town Square as shall be seen in all venues.
    Therefore, in dawn’s early light, let a canon of accessible poetry be loaded into its cannon and be fired to breach the ramparts and ivory towers.

The Revolution Requires Les Misérables Poètes To Reveal Elements of the True Canon

Les Misérables Poètes therefore, appealing to the Supreme Judge of the world for the rectitude of our intentions, do solemnly publish and declare, that these misérables are and of right ought to be in free-verse states of grace, firing from their true and magnificent cannon canon, having full power to levy metaphorical war, conclude peace, contract alliances, establish commerce, and do all other play things which children of the Great Forums of the Universe have a divine right to indulge.

So say we with the firm reliance on the protection of Divine Providence
    by
    Cheryl Kurtz
    Bryan Glennon
    Danylko Maksymenko
    John Kragzluk
    Douglas Gilbert

Samples From The True Canon of Les Misérables Poètes

Preggo Girls Band

    by Cheryl Kurtz

We compose music
pro utero publico, ’cause
little guy kicks in vivo tunes

The adoption clique came
they saw, they loved us enough
to make the preggo club house, and

we’ve got a band and have
the stomach for it, ’cause

the little guy likes it

Hard getting up on stage, but
I can sit down at the keyboards while
the others might hang the guitars low
or maybe switch to flute.

sad though that Luna
had a miscarriage when
demonstrators attacked our home,
women screaming “abortion.”

We’re getting security for the next gig
so our band can play on, ’cause
the little guy likes music, and
it’s been a while since Mom
sang a lullaby to me before
the righteous folks threw me
out of the house

The testosterones have
taken their faux love talk
and walked no-way sorry
in a fling-run spring ball
all gall and no crown
little boys all grown down,
no bacon to bring home
as gallant as pigs when
the jig dance rabbit dies

We’ve got a new concert tour,
and the adoptive parents
will applaud and wait in the wings,
little guy soon to fly and be King.

Leaving in the Dawn

    by Bryan Glennon

I had always left early in the dawn
while you were sleeping, and
the sunrise was uncertain, but

we used to be us
when I rushed home to you
and your cute blush became
a call to jump each other
not just for lust, but
because we were
knowing the bounce
to pounce on a
tête à tête, and a
corps à corps, but
we were both surrendering to laughter
and to ecstasy in a close game
where the balls are in the courtship
and the Lady swings well

We used to be playful
and the fun was a done deal

We had our own dance,
our own grace

We were a story to tell,
a revelation, and

I told you everything just because
you were the most elegant storyteller ever
and I didn’t mind being a character for you

Yet, today, I can not rise up, and
I’ve lost my part, my way, my lines, my love
my playfulness, my being

I am empty.
I am dark.
Tell me a story.

How do I speak to you
now that you’re dead?

Poetry Rises and Falls Because of You

Best Accessible Free-Verse Poems

You Were the Poem, You Were the Rhyme, the Raison d’être, Reasonable and Coy

by Bryan Glennon

I had always left early in the dawn
while you were sleeping, and
the sunrise was uncertain, but

we used to be us
when I rushed home to you
and your cute blush became
a call to jump each other
not just for lust, but
because we were
knowing the bounce
to pounce on a
tête à tête, and a
corps à corps, but
we were both surrendering to laughter
and to ecstasy in a close game
where the balls are in the courtship
and the Lady swings well

We used to be playful
and the fun was a done deal

We had our own dance,
our own grace

We were a story to tell,
a revelation, and

I told you everything just because
you were the most elegant storyteller ever
and I…

View original post 49 more words