Van mijn liefde

Bij de aardbeving
de favoriete beker van mijn liefde was gebroken,
Maria’s urn was ook op de schoorsteenmantel gebroken;
jij, engel, bent teruggekeerd naar de wind,
maar er zijn branden uitgebroken
de as van jou vermengd met
de verkolen van rampspoed, en
Ik sluit me aan bij de mars van gebroken mensen wie
snel sterven als een spleet verwijdt bij zonsopgang.

Mijn kind huilt:
Waarom is de wereld gebroken?

Emotie is de beweging,
de tektonische vaatwerk zijn
diep in mij als glijden
platen van het lot raken
tête à tête om te breken
———-
At the earthquake
my love’s favorite cup was broken,
Mary’s urn was also broken on the mantelpiece;
you, angel, have returned to the wind,
but fires broke out
your ashes mixed with
the char from disaster, and
I join the march of broken people who
die quickly as a crack widens at dawn.

My child cries:
Why is the world broken?

Emotion is the movement,
the tectonic vessels
deep inside me like sliding
touch plates of fate
tête à tête to break